Kurosawa był rzadkim przykładem filmowca absolutnego, „myślącego kinem” na podobnej zasadzie jak kompozytor „myśli” dźwiękiem, a literat słowem. Ta umiejętność pozwala mu na tworzenie filmów w sposób instynktowny i szczery.
W stylu mistrza zapisany jest jego światopogląd, temperament, ślady wpływów literackich, muzycznych i filmowych. Niniejsza monografia stanowi próbę wgryzienia się w retorykę stylu Kurosawy. W jaki sposób opisywał on językiem kina zawiłe kwestie psychologiczne społeczne, filozoficzne? Jak działał ów niezwykły instynkt, któremu dzieła japońskiego geniusza zawdzięczają tak doskonałą łączność idei i formy?
Pierwsza część książki zawiera syntetyczne spojrzenie na twórczość reżysera, kolejne zaś koncentrują się na najważniejszych owocach jego pięćdziesięcioletniej pracy artystycznej: na analizie fenomenu takich filmów, jak „Pijany anioł”, „Zbłąkany pies”, „Rashomon”, „Piętno śmierci”, „Siedmiu Samurajów”, „Tron we krwi”, „Straż przyboczna”, „Sobowtór” czy „Ran”.