‘Had ik ook maar ergens een staartje om mijn energie mee te geleiden, om alle onrust en levenslust en zenuwen mee weg te kwispelen. Heel klein maar, zwiepzwiepzwiep.’
Drummen, boksen, nog een studie, schilderen, een volkstuin, archeologie; Laura van der Haar is nooit overtuigd dat ze het juiste doet. Tot de dag dat ze haar kantoorbaan opzegt en een hond neemt: Takkie.
Samen lopen ze stad en land af. Door de polder, door het boerenland, door Amsterdam-West. Ze zijn in de kroeg, in de bus en in het bos; overal snuffelen ze rond, met grote aandacht voor de wereld om hen heen. En of het nou door Takkie komt is nooit helemaal duidelijk, maar overal maken ze wel iets buitengewoons mee.
In sprankelende taal tekent Laura van der Haar hun tragikomische belevenissen op. Dit maakt Loslopen tot een feest der herkenning. Uiteraard voor hondenbezitters, maar vooral voor stedelingen, wandelaars, huismussen, vechtsporters, rustzoekers, bierdrinkers, boekenwurmen, hangjongeren, minnaars, mensen met buren en natuurlijk de vele enthousiaste lezers van haar alom geprezen romandebuut Het wolfgetal.