De vierde wand

Hoofdpersoon is student Georges, alter ego van de auteur, actievoerder in de jaren zeventig in Parijs onder andere voor de Palestijnse zaak. Zijn oudere vriend Sam, Griekse Jood in ballingschap, haalt hem over in zijn plaats (hij is zwaar ziek) een theaterproject op te zetten in Libanon met het stuk ‘Antigone’ van Anouilh, waarin Antigone haar leven opoffert aan haar principes. Sam heeft de acteurs al benaderd, zij komen uit de verschillende groepen die elkaar daar bestrijden: Palestijnen, Israëli’s, Druzen, Maronieten, Sjiieten, Armeniërs. Georges reist naar Libanon, spreekt de betrokkenen en maakt afspraken voor repetities en uitvoering. Het waanzinnig idealistische plan lijkt te gaan lukken, maar in september 1982, tijdens de voorbereidingen, vindt in de kampen Sabra en Chatila (Beiroet) de verschrikkelijke slachting plaats die aan alles een einde maakt. Het project wordt in bloed gesmoord. De titel ‘De vierde wand’ duidt in de theaterwereld op de grens tussen spel en werkelijkheid. Fascinerend, bloedstollend, maar zeer gewelddadig..