De zondagsmoordenaar is geen roman over vrouwenmoorden, maar over de wanorde van de wereld die door vrouwenmoorden aan het licht komt. Vrouwen van zeer verschillende leeftijden, achtergronden en beroepen worden geconfronteerd met herhaalde moorden die onbegrijpelijk lijken, maar die duidelijk tegen hen als vrouw gericht zijn. Ze besluiten zich actief te verzetten en organiseren zich in een collectief, mede opgezet door Eva, die Kafka-lezend door het leven gaat. Er zijn ook Aurélie, die in een beschuitfabriek werkt, Jacqueline, een ex-inbreker die in de gevangenis heeft gezeten, Stella, die heel mooi is en op Anita Ekberg lijkt, Louise, die theaterregisseur is, en Anaïs, een filosofielerares.
Leslie Kaplan: ‘Ik wilde dat we ons door deze portretten van vrouwen, door hun handelingen en hun discussies te volgen, een voorstelling konden maken van het leven van vrouwen vandaag de dag, die proberen hun leven in eigen hand te nemen, ook al bevinden ze zich in een wereld die buiten hun bereik ligt. Voor mij is het een manier om de “stand van zaken” vandaag de dag weer te geven.’
Een roman die gedreven wordt door de vragen, tegenstrijdigheden, dromen en woede van een gemeenschap van vrouwen. De heldin van de roman is in de eerste plaats deze actieve, intieme en collectieve vrouwenstem, die zich opbouwt door het verhaal te vertellen en een beslissende strijd te voeren voor ieders bestaan.