Een melancholische wereld, de fundamentele eenzaamheid van ieder mens en de oerkracht liefde die fungeert als contragewicht, het zijn de voornaamste thema's in de poëzie van Philip Hoorne.
Humor en zelfspot liggen daarbij constant op de loer; uit een klodder speeksel ontstaat nieuw leven, bananen leren opnieuw(!) zwemmen, een geliefde wordt vergeleken met een voetbalstadion en in de hel is het best aangenaam toeven.