Darń

„Jeszcze nie już / ale już nie jeszcze” głosi raport o stanie człowieka zewnętrznego Marcina Barana z wiersza zamykającego jego nową książkę poetycką „Darń”, która ukazuje się dwanaście lat po poprzedniej „Niemal całkowitej utracie płynności” oraz jedenaście po tomie wierszy zebranych. Poeta pozostaje wierny wypracowanej przez siebie dykcji i kreowanemu bohaterowi – programowo wycofanemu, choć kąśliwemu ironiście; błyskotliwemu, choć metodycznie wątpiącemu obserwatorowi (m. in. przemian obyczajowych); obsesyjnie zanurzonemu w zwodniczej i kuszącej cielesności (nie tylko erotycznej); mistyce codzienności czy soteriologii (osobistej, a jeśli nie – z pewnością wolnej od ducha akwizycji). Coś jednak uległo zmianie: może zdradza to większa czułość, z jaką opisuje miejską faunę i florę? Może ton, który podnosi w kilku momentach, by moralizować i kpić? Może wpływ na to mają chmury, w których da się zobaczyć coraz więcej? Czas – przemijanie – rozpad – śmierć? Nimi akurat podszyty jest cały poetycki projekt autora „Gnijącej wisienki”. Może więc: tajemnica?