Een kleine ezel kan niet slapen, al 233 nachten niet, verteerd door schuldgevoelens over de dood van zijn vader. Op een nacht heeft hij een discussie met zijn vader of de wereld al dan niet rond is, en noemt zijn vader hem een domme ezel. Beledigd stampt zoon de poort van de schuur in het slot, waarna de bliksem in de schuur inslaat, en de vader omkomt in de vlammen. Zoon staat er nu alleen voor, zijn moeder is verkocht aan een oude vrouw. En Bello de os is wel aardig, maar kan natuurlijk niet zijn ouders vervangen.
Eerst was er de theatertekst geschreven door Raf en Mich Walschaerts – ofte Kommil Foo - en Ineke Nijssen, dan de voorstelling door Raf, en vervolgens dit muzikale luisterverhaal op cd en in een boekje. Het is een bijzonder ontroerend verhaal, over zowat alle emoties die iemand in zijn leven kan tegenkomen. Heel leuk om naar te luisteren, ook wanneer je de voorstelling niet gezien hebt, en om de stemmingen van zoon te volgen in de aardige illustraties.