'Bijna dagelijks ervaar ik het vanzelfsprekende als raadselachtig. Ik kan er lang naar zitten kijken. Ik vermoed dat dit kijken vaak wil zeggen: Spreek, spreek dan toch, zeg iets.'
Wat Bernard Dewulf deed in 'Kleine dagen' met zijn gezin, doet hij in 'Verstrooiingen' met het dagelijkse leven. Het speelt zich overal af: in huis, aan zee, in de tuin, in het hoofd. Maar net zo goed in schilderijen, foto's, tekeningen en boeken. Dewulf kijkt in 'Verstrooiingen' - met de ogen van Sophia Loren naar de borsten van Jayne Mansfield; met de ogen van een kunstenaar naar het menselijk bedrijf- met de ogen van de schrijver naar wat het leven de moeite waard maakt.