Démasqué der schoonheid was in de bewoording van Ter Braak 'een soort essayistische recapitulatie van de roman Hampton Court (...) met eenige praeludiën op een volgend boek erin verwerkt'. Waarschijnlijk zweefde hem hier Politicus zonder partij (1934) voor ogen, zijn meest persoonlijke essay waarin hij de humoristische 'honnête homme' zou introduceren.
In Démasqué der schoonheid klinken nog enkele anti-esthetische denkbeelden door uit Het carnaval der burgers, waarin Ter Braak o.a. was ingegaan op de engere betekenis van het woord 'schoonheid'. In tegenstelling tot de verheven gevoelens van de Tachtigers (en hun epigonen) vatte hij schoonheid namelijk louter op in termen van verlies en winst, wat het Démasqué der schoonheid tot een lofzang op de schoonheid van het verlies maakt.