In De welwillenden geeft Max Aue een minutieus verslag van alles wat hij tijdens de oorlog als 'functionaris van de dood' heeft meegemaakt. Aue schrijft om na te gaan 'of hij nog iets kan voelen, of hij nog kan lijden' na alles wat hij, als gezagsgetrouwe onderdaan, in opdracht van zijn land heeft moeten doorstaan.
In De welwillenden worden de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog beschreven vanuit het perspectief van de dader; dat gegeven, gecombineerd met een duizelingwekkende kennis van details, maakt dit boek tot een zeldzaam literair monument.